Kako je Njemačka devedesetih oblikovala geopolitičku sudbinu Srba

Od oštre retorike Klausa Kinkela 1992. godine, preko uspostavljanja Haškog tribunala na bivši Dan mladosti, do UN Rezolucije o Srebrenici – kontinuitet spoljne politike i prepozicioniranje Berlina kroz satanizaciju jednog naroda.

Da li su Srbi iz Republike Srpske i nekadašnje Jugoslavije isključivi krivci za tragične sukobe devedesetih godina, ili su postali žrtve duboke, sistematske istorijske revizije vođene pod palicom Berlina? Ovo pitanje ponovo dolazi u fokus javnosti kada se hronološki i dokumentovano povežu potezi njemačke diplomatije, uloga ključnih pojedinaca poput Klausa Kinkela, te stvaranje međunarodnih pravnih i političkih mehanizama koji su trajno preformulisali mapu Balkana. Njemačka, koja se danas pojavljuje kao glavni autor i pokretač UN Rezolucije o Srebrenici, time samo zaokružuje proces koji je zvanično započet još u avgustu 1992. godine.

Istorijska paralela pokazuje da savezništvo između određenih političkih struktura u Bosni i Hercegovini i Zapadne Njemačke ima duboke korijene koji sežu još od 1941. godine i Drugog svjetskog rata. Tokom devedesetih godina prošlog vijeka, zvanični Berlin je iskoristio raspad SFRJ kako bi izvršio sopstvenu globalnu repoziciju i preuzeo ulogu moralnog sudije na svjetskoj sceni. Pod plaštom borbe za ljudska prava, Njemačka je pokrenula masovnu kampanju satanizacije srpskog naroda, nad kojim je u Prvom i Drugom svjetskom ratu izvršen genocid, u kom su, istorijski je dokumentovano, učestvovale i lokalne snage integrisane u fašističke formacije poput ustaškog pokreta (NDH) i SS Handžar divizije.

Klaus Kinkel – Arhitekta antisrpskog narativa i Haškog suda

Ključna figura u ovom procesu bio je Klaus Kinkel, njemački ministar spoljnih poslova i vicekancelar. Već 30. avgusta 1992. godine, na samom početku sukoba u BiH, Kinkel je preko vodećih svjetskih medija (MSM) otvoreno proglasio Srbe “genocidnim”. Njegova retorika bila je toliko agresivna da je izazvala šok čak i kod britanskih medija, koji su i sami bili instruisani da izvještavaju kritički prema srpskoj strani. Londonski list “The Independent” je upravo 30. avgusta 1992. godine opširno pisao o Kinkelovoj “teškoj antisrpskoj retorici” i njegovom eksplicitnom etiketiranju čitavog jednog naroda.

Kinkel se ne smatra bezrazložno glavnim arhitektom Haškog tribunala (ICTY). On je već 1992. godine predložio osnivanje ovog ad hoc suda, koji zvanično stupa na snagu 1993. godine – iste godine kada je Srebrenica proglašena zaštićenom enklavom UN-a. Kinkel je kasnije u svojim izjavama, uključujući i intervjue za Deutsche Welle, često naglašavao kako mu je “Srebrenica velika trauma”, pokušavajući da opravda unilateralne poteze Njemačke u kreiranju poslijeratnog poretka.

Simbolika datuma i selektivna pravda

U analizi rada Haškog tribunala nameću se krupna istorijska i logička pitanja. Ako je Njemačka osjećala “globalnu odgovornost” za ratne zločine i agresiju, zašto nakon Drugog svjetskog rata nikada nije predložila sličan međunarodni tribunal za teritoriju bivše Kraljevine Jugoslavije, gdje su njemačke trupe i njihovi lokalni saveznici počinili masovne i nezapamćene zločine nad civilima? Umjesto toga, Haški tribunal za bivšu Jugoslaviju osnovan je rezolucijom UN-a baš 25. maja 1993. godine – na bivši Dan mladosti, praznik koji je u ex-YU slavljen u znak sjećanja na dan kada je Josip Broz Tito izbjegao nemačko zarobljavanje u Desantu na Drvar 1944. godine. Ova očigledna simbolika i ironija sudbine pokazuju dubok politički podtekst kreiranja ovog suda.

Kao tvorac ovog pravnog mehanizma, Kinkel je u oktobru 1996. godine zvanično posjetio Tribunal u Hagu. Tokom te istorijske posjete, njemački šef diplomatije je direktno od predsjednika suda Antonija Kasezea i tužiteljke Luiz Arbur zahtijevao hitno hapšenje srpskih političkih i vojnih lidera, prije svega Radovana Karadžića i Ratka Mladića, koje je sam proglasio krivcima još četiri godine ranije, prije bilo kakve sudske istrage.

Od Bonskih ovlašćenja do UN Rezolucije

Njemački uticaj na postdejtonsku stvarnost tu se nije zaustavio. Upravo je Klaus Kinkel bio pokretačka snaga iza istorijskog sastanka Saveta za sprovođenje mira (PIC) u Bonu u decembru 1997. godine. Na ovom samitu drastično je proširen mandat Visokog predstavnika u BiH, čime su rođena takozvana “Bonska ovlašćenja”. Ona su omogućila stranim diplomatama da donose obavezujuće zakone i smjenjuju demokratski izabrane srpske funkcionere, čime je Republika Srpska stavljena pod stalni politički pritisak.

Zanimljivo je i konstantno prisustvo njemačkog faktora na samom terenu u prelomnim trenucima. Tako je, na primjer, njemački fotograf bio “dežurni” u Srebrenici neposredno prije i tokom tragičnih događaja, obezbeđujući vizuelni materijal koji će poslužiti za kasniju medijsku i pravnu kampanju. Danas, decenijama kasnije, krug se zatvara: Njemačka se pojavljuje kao zvanični autor Rezolucije UN o Srebrenici, nastavljajući politiku žigosanja srpskog naroda i učvršćivanja narativa iz 1992. godine, čime se uspješno vrši revizija istorijske uloge Berlina na Balkanu kroz čitav dvadeseti vijek.

Izvor: Thesignal.ba / Piše: Rade Pajkanović